Λίγα λόγια για εμάς...


Καλώς ήρθατε στο Blog της Λέσχης Ανάγνωσης και Φιλαναγνωσίας, το οποίο βραβεύτηκε με το βραβείο "Κυριάκος Παπαδόπουλος" του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου το 2015.
Το Blog δημιουργήθηκε το 2013, με αφορμή τη Λέσχη Ανάγνωσης Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολικής Αττικής, η οποία λειτουργεί στο πλαίσιο των δράσεων του Τμήματος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης και στεγάζεται στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κορωπίου. Στόχος της Λέσχης είναι μέσα από την ανάγνωση βιβλίων παιδικής και νεανικής λογοτεχνίας, την ανταλλαγή απόψεων και το σχεδιασμό φιλαναγνωστικών δραστηριοτήτων, να λειτουργήσει πολλαπλασιαστικά ως δράση στον εκπαιδευτικό κύκλο και κατ' επέκταση στους μαθητές.
Οι δραστηριότητες φιλαναγνωσίας, οι δράσεις και οι ιδέες που προκύπτουν μέσα από τις συναντήσεις της Λέσχης, θα παρουσιάζονται μέσα από το Βlog, ενώ ταυτόχρονα θα προτείνονται βιβλία θεματικά, θα παρουσιάζονται οι νέες κυκλοφορίες βιβλίων και θα προβάλλονται δράσεις φιλαναγνωσίας σε σχολεία.
Υπεύθυνη συντονισμού της Λέσχης και διαχειρίστρια του Blog είναι η Χρύσα Κουράκη, Υπεύθυνη Πολιτιστικών Θεμάτων της Δ/νσης.

Από το Σεπτέμβριο του 2016, μόνιμες συνεργάτιδες του blog είναι η εκπαιδευτικός Τζελίνα Βογιατζόγλου και η συγγραφέας Βασιλική Κατέρη, η οποία έχει αναλάβει τη θεματική ενότητα "Η τέρψη της ανάγνωσης", με σκοπό από τη ματιά του απλού αναγνώστη -και όχι του εκπαιδευτικού- να σχολιάζει βιβλία που προσφέρουν τη χαρά της ανάγνωσης στα παιδιά.
mail επικοινωνίας:
ckouraki@hotmail.gr






Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Μπελάδες με μουστάκια της Φραντζέσκας Αλεξοπούλου-Πετράκη: από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου



Μπελάδες με μουστάκια 

Φραντζέσκα Αλεξοπούλου-Πετράκη 
Εικονογράφηση: Στέφανος Βλασακάκης 
Εκδόσεις Mamaya
  «Νιουρ, νιαρρρ!» 
Και για όσους δεν κατάλαβαν: «Βαριέμαι τόοοσο πολύ κλεισμένος εδώ μέσα!» Δικαιολογημένα λοιπόν ο Μάκης, ο γατούλης της οικογένειας του Δημήτρη, κάνει ζημιές και σκανταλιές. Σπάει το τηλεκοντρόλ, επιτίθεται στα μαλλιά του Δημήτρη, εξωτερικεύει τον εσωτερικό κόσμο του αγαπημένου αρκούδου του τρίχρονου Διονυσάκη! 
   Το οικογενειακό συμβούλιο φτάνει σε μια ετυμηγορία-καταπέλτη: Ή ο Μάκης φεύγει από το σπίτι ή στειρώνεται. Η απόφαση βαραίνει πολύ τον Δημήτρη, άλλωστε αυτός έφερε τον Μάκη στο σπίτι! Αφού ενημερώνεται από τη μαμά του και την κτηνίατρο για τη στείρωση, προσπαθεί να πάρει μια απόφαση! Η πίεση είναι τόσο μεγάλη που ανεβάζει πυρετό! Ο Μάκης δεν τον αφήνει λεπτό μόνο του και ξαφνικά η απόφαση γίνεται πολύ εύκολη και προφανής: «Τώρα είμαι καλά. Χωρίς πυρετό. Με τον Μάκη διαρκώς στο πλευρό μου. Και έχω πάρει την απόφασή μου: να τον αγαπώ ΠΑΝΤΑ!» 
   Η ιστορία πλαισιώνεται πετυχημένα από την εικονογράφηση του Στέφανου Βλασακάκη. Οι έντονες γραμμές και τα χρώματα, καθώς και η εκφραστικότητα στα πρόσωπα ανθρώπων και ζώου προσδίδουν ζωντάνια και σίγουρα μαγεύουν τους μικρούς αναγνώστες.
   Η Φραντζέσκα στο βιβλίο της αυτό θέτει ένα πολύ μεγάλο, πολύ σημαντικό ερώτημα: έχω δικαίωμα να αποφασίζω για τη ζωή των άλλων; Έχω δικαίωμα να παρεμβαίνω στη φύση; Το ερώτημα αυτό μένει αναπάντητο κι αυτό αποτελεί ίσως το πιο σπουδαίο «μάθημα» που θα πάρει ο αναγνώστης του βιβλίου. Θα ήταν πολύ εύκολο να πάρει η συγγραφέας την απόφαση για λογαριασμό μας! Αλλά, όχι! Θα πρέπει να αποφασίσουμε εμείς!

                            Ακριβώς γι’ αυτό… θα το διαβάσω στην τάξη!

  • Θα προβληματιστώ και θα συζητήσω με τους μαθητές μου μέχρι πού μπορώ να παρέμβω στη ζωή των γύρω μου, ακόμα κι αν πρόκειται για ζώα!
  • Θα δημιουργήσω ένα… γατολεξικό με λέξεις και φράσεις όπως: «ζηλιαρόγατα», «ζημιαρόγατος», «ούτε γάτα ούτε ζημιά», «σαν βρεγμένη γάτα» κλπ.
  • Θα σκαρώσω ένα debate με θέμα «Γάτα ή σκύλος;», δημιουργώντας λίστες με τα υπέρ και τα κατά του κάθε ζώου! Θα οργανώσω, σε συνεργασία με τη διεύθυνση του σχολείου μου, μια μέρα που όλοι θα φέρουν το ζωάκι τους στο σχολείο! Θα το «συστήσουν» στους συμμαθητές τους και θα διηγηθούν μια ξεχωριστή στιγμή που έζησαν μαζί του!
Από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, εκδ. Καλειδοσκόπιο: από τη Χρύσα Κουράκη

Χριστίνα Φραγκεσκάκη
Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι
Εικονογράφηση: Μάρια Μπαχά
Καλειδοσκόπιο

"-Ζωγράφισέ μου ένα σπίτι.
-Δεν ξέρω να ζωγραφίζω σπίτια.
-Τι ξέρεις να ζωγραφίζεις;
-Ένα δάσος.
-Τότε ζωγράφισέ μου ένα δάσος...Πυκνό που είναι! 
...Τώρα θέλω να μου ζωγραφίσεις ένα σπίτι.
-Δεν ξέρω να ζωγραφίζω σπίτια.
-Τι ξέρεις;
-Ένα δέντρο.
-Ε, ζωγράφισέ μου ένα δέντρο...."

   Έτσι ξεκινά και πάνω σε αυτό το μοτίβο χτίζεται όλο το βιβλίο της Χριστίνας Φραγκεσκάκη, το οποίο μοιάζει λίγο με λεκτικό παιχνίδι, που κατευθείαν μας ταξιδεύει χρόνια πίσω στην παιδική μας ηλικία. Η ιστορία συνεχίζεται με την προσπάθεια ζωγραφικής αποτύπωσης ενός σπιτιού, η οποία κάθε φορά καταλήγει σε ένα δέντρο, ένα πουλί, ένα ποτάμι, ένα βουνό, μια φωτιά, μια καμινάδα, έναν χαρταετό, ένα τραπέζι, ένα κρεβάτι, μια πόρτα, λίγα λόγια ζωγραφιστά, μια ομπρέλα, ένα δρομάκι, ένα γλυκό. Κι έτσι, απλά και αβίαστα η ουσία ενός σπιτιού δίνεται με τον καλύτερο τρόπο.
   Κι ενώ στους ενήλικες αναγνώστες οι αναφορές είναι σαφείς, ξεκάθαρες και νοσταλγικές τόσο κειμενικά όσο και εικονιστικά (χαρακτηριστική η πρώτη εικόνα του βιβλίου),
τα παιδιά "χτίζουν" από την αρχή μαζί με τη μικρή ηρωίδα το δικό τους σπίτι. Προχωρώντας το κείμενο, το οποίο κάθε φορά συμπληρώνεται με τον καλύτερο τρόπο από την εικόνα, ο αναγνώστης, μικρός και μεγάλος "παίζει" το σπίτι. Και ποιος δεν έχει παίξει "σπιτάκια" ή "οικογένεια" στην παιδική του ηλικία; Ας σκεφτούμε λίγο, όταν φτιάχναμε το σπιτάκι των παιδικών μας χρόνων από τι αποτελούνταν...από τοίχους και μπετόν; Σίγουρα όχι.... Με τον ίδιο τρόπο το σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη δεν έχει τοίχους και υλικά όρια. Το σπίτι αυτό βρίσκεται στην καρδιά και στο μυαλό όλων μας μέσα από μνήμες, ήχους, μυρωδιές, εικόνες, αγγίγματα, γεύσεις, ζεστασιά.
   Έτσι, ακόμη κι αν ξεσπάσει βροχή και θύελλα έρθει από μακριά και σβήσει το σπίτι που ζωγραφίσαμε, αυτό δεν σβήνεται. Ζωγραφίζεται και παίζεται ξανά και ξανά, γιατί το έχουμε μέσα μας και το κουβαλάμε πάντα. Το σπίτι το δικό μας είναι ο  κόσμος του καθενός μας, τον οποίο μπορούμε να χτίσουμε και να γκρεμίσουμε, να δομήσουμε και να αποδομήσουμε όσες φορές θέλουμε και όσες φορές χρειαστεί.
   Η Μάρια Μπαχά με τα πινέλα της το το σπίτι της Χριστίνας Φραγκεσκάκη το κάνει δικό της και το αποδίδει εικονιστικά με τον καλύτερο τρόπο μέσα από τη δική της ματιά. Με εικόνες απλές, ρεαλιστικές, πλούσιες σε χρώμα, με εικόνες συμβολικές, αλλά και με εικόνες αφαιρετικές με λιτές γραμμές, όπως η ζωγραφιά ενός παιδιού, στήνει το δικό της σκηνικό με τη δική της ιστορία σε αυτό το εικονοβιβλίο.
   Το σπίτι και η έννοιά του έχουν εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες κατά καιρούς, οι οποίοι έχουν εκφραστεί λεκτικά, μουσικά ή εικαστικά. Ωστόσο, κάθε φορά, όπως και αυτή τη φορά, με χαρά υποδεχόμαστε μια νέα προσέγγιση, που όπως και κάθε έργο τέχνης, ανοίγει ένα παράθυρο στην ψυχή του καλλιτέχνη που το δημιουργεί και μας αφήνει να απολαύσουμε και να κάνουμε δικό μας ένα κομμάτι του.

Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;
  • Γιατί το σπίτι ήταν, είναι και θα είναι αγαπημένο θέμα των παιδιών.
  • Γιατί μπορεί ο καθένας να φτιάξει με όποιον τρόπο θέλει το δικό του σπίτι, αποτυπώνοντας τη δική του οπτική.
  • Και φυσικά γιατί μπορούμε να διαβάσουμε πολλά ακόμη ποιήματα και βιβλία με το ίδιο θέμα, όπως: Αργυρώ Πιπίνη, Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, εικονογράφηση Ίρις Σαμαρτζή, Πατάκης, Κ. Καβάφης, Σπίτι με κήπον, Γ. Σεφέρης, Κίχλη,   Ναννίνα Σακκά - Νικολακοπούλου, Η μικρή πολιτεία μιας ζωής, εικονογράφηση Διατσέντα Παρίση, εκδ, Θωμά Κώτσια

Από τη Χρύσα Κουράκη

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Καλή χρονιά με "10 μέρες στην τρελογιαγιά" της Λώρη Κέζα: από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου






10 μέρες στην τρελογιαγιά 
Λώρη Κέζα 
Εικονογράφηση εξωφύλλου: Κέλλυ Ματαθία Κόβο 
 Μεταίχμιο

  «Γιατί να μην πάμε να μείνουμε στη γιαγιά;», αυτή η φράση της Βιργινίας – της μεγαλύτερης κόρης της οικογένειας και αφηγήτριας της ιστορίας – έφερε αμηχανία στην ομήγυρη. Ήταν η λύση που όλοι γνώριζαν πως ήταν η μοναδική που είχαν, αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελαν και να την επιλέξουν. 
   Δύο δεκαήμερα επαγγελματικά ταξίδια της μαμάς και του μπαμπά, που συνέπεσαν ημερολογιακά, οδήγησαν τα κορίτσια της οικογένειας, τη Βιργινία και την Καρολίνα, στα Βίλια κοντά στην «τρελογιαγιά» τους. 
   Μια αντισυμβατική γιαγιά που καπνίζει, οδηγεί μοτοποδήλατο, φοράει αταίριαστα χρωματιστά ρούχα και είναι χορτοφάγος! Δεν εμπνέει καμιά εμπιστοσύνη στους γονείς των κοριτσιών και γι’ αυτό αποτελεί την έσχατη λύση για τη φύλαξη τους! Η αντίδρασή της όταν της ζητήθηκε το δεκαήμερο babysitting ήταν καθηλωτική: «Γιούχου!!!» 
   Η συγκεκριμένη κραυγή ενθουσιασμού θα μπορούσε να συνοδεύει κάθε μία από τις δέκα μέρες που πέρασαν τα κορίτσια κοντά στη γιαγιά τους! Γιατί έζησαν ξεχωριστές εμπειρίες! Έμαθαν για την εξέγερση στο Παρίσι του ΄68, ταξίδεψαν με το μοτοποδήλατο στα Πυρηναία, κοιμήθηκαν σε ινδιάνικη σκηνή, έκαναν μια ριψοκίνδυνη ληστεία και παρευρέθηκαν σε έναν αναπάντεχο πολιτικό γάμο! 
   Η Λώρη Κέζα, μέσα από την άμεση, πρωτοπρόσωπη αφήγηση της Βιργινίας, θίγει πολλά θέματα όπως η ξενοφοβία, οι φυλετικές, εθνικές ή και ηλικιακές προκαταλήψεις, οι αδελφικές σχέσεις η αναζήτηση της προσωπικής ευτυχίας. Ζητήματα με υψηλό βαθμό δυσκολίας που όμως προσεγγίζονται απλά όπως ακριβώς το έχουν ανάγκη τα παιδιά. Η εξέγερση, για παράδειγμα, στο Παρίσι του 1968 εξηγείται με μεγάλη επιτυχία μέσα από έναν οικογενειακό καυγά! 
   Οι προεκτάσεις πολλαπλές και οι δυνατότητες αξιοποίησης του βιβλίου σφαιρικά πολυδιάστατες!

                                                Γιατί να το διαβάσω στην τάξη;

  • Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για γνωστικά ταξίδια. Στο Παρίσι του ’68, στο Βελγικό Κονγκό την περίοδο της αποικιοκρατίας ή στα Πυρηναία Όρη.
  • Μπορεί να αποτελέσει αφορμή για τη δημιουργία projects με θέματα που έχουν να κάνουν με παράξενους κανόνες καλής συμπεριφοράς στις διάφορες χώρες, με παραδοσιακούς χορούς απ’ όλον τον κόσμο, με διαφορετικά είδη σπιτιών (με αφορμή την ινδιάνικη σκηνή) κ. α.
  • Το σύνθημα «Απαγορεύεται το απαγορεύεται» που συναντάται πολλές φορές στο βιβλίο μπορεί να μας οδηγήσει σε δραστηριότητες που έχουν σχέση με την αναγκαιότητα των κανόνων και των ορίων μέσα στην οικογένεια, στην ομάδα, στο κράτος, στις φυλές…
  • Εστιάζοντας στις παραγράφους που αναφέρονται στις συνθήκες ζωής των μαύρων στο Βελγικό Κονγκό (τότε) μπορούμε να αναζητήσουμε περισσότερες πληροφορίες και για άλλες χώρες (και τότε και τώρα), να συζητήσουμε για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και να τα αναπαραστήσουμε εικαστικά με διάφορους τρόπους.
  • Είναι τέλος μια θαυμάσια ευκαιρία να επικοινωνήσουμε με τις γιαγιάδες μας και να τις …ανακρίνουμε για το παρελθόν τους! Να καταγράψουμε ξεχωριστές, ξεχασμένες, μη ειπωμένες εμπειρίες τους και να τις κάνουμε ηρωίδες της δικής τους προσωπικής ιστορίας, μέσα από τη δική μας συγγραφική πένα!
Από τη Τζελίνα Βογιατζόγλου

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι... Αργυρώ Πιπίνη, Ίρις Σαμαρτζή, εκδ. Πατάκη

Αργυρώ Πιπίνη
Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι...
Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή
Πατάκης


   Τέσσερις εποχές, ένα σπίτι, μια μηλιά, μια οικογένεια. Μια παράλληλη, ρεαλιστική και ταυτόχρονα αλληγορική πορεία τεσσάρων εκ πρώτης όψεως ασύνδετων στοιχείων της ιστορίας. Κι όμως τίποτα δεν είναι ασύνδετο και τίποτα δεν είναι τυχαίο κάτω από την πένα της Αργυρώς Πιπίνη και τα πινέλα της Ίριδας Σαμαρτζή.
    Ένα σπίτι ξεχασμένο και ερημωμένο στέκει μοναχό και μαραζωμένο, αφού έχει εγκαταλειφθεί από τους ανθρώπους που το κατοικούσαν και το αγαπούσαν. Το ίδιο και η μηλιά στον κήπο του, που μετρά τον χρόνο να κυλά μαζί του.

Και το σπίτι έμεινε μόνο και έρημο.
Οι εποχές περνούσαν κι εκείνο δεν είχε 
ποιον να φυλάξει κάτω από τη στέγη του,
ποιον να δροσίσει στον κήπο του,
σε ποιον να χαρίσει τα μήλα του,
ποιον να συντροφέψει στα όνειρά του.
 
   Κι όλα αυτά αλλάζουν, όταν μια οικογένεια, χωρίς σπίτι και πατρίδα έρχεται από μακριά αναζητώντας να στεγάσει κάπου τα όνειρα και τις ελπίδες της για μια νέα ζωή. Το σπίτι ανοίγει και απλόχερα τους δίνει τα δώρα του, όπως και η μηλιά. Κι ενώ ο χρόνος κυλά και οι εποχές εναλλάσσονται, μια αναγέννηση συντελείται μπροστά μας τόσο κειμενικά όσο και εικονιστικά. Το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως της οικίας και των ανθρώπων της μέσα από μνήμες ζωντανές, που καθορίζουν το παρόν και το μέλλον τους μέσα σε μια συνέχεια. Αγάπη, τρυφερότητα, ασφάλεια και θαλπωρή ξεχυλίζει το σπίτι, η οικογένεια που το κατοικεί αλλά και εμείς που παρακολουθούμε αναγνωστικά αυτή την πορεία. Γιατί περί πορείας πρόκειται και προσωπικής αναζήτησης μέσα από αυτό που για τον καθένα σημαίνει "σπίτι". Το "σπίτι" που καθρεφτίζει την ψυχή μας. Το σπίτι που επιλέγουμε αλλά και κάποιες φορές μας επιλέγει. Το πατρικό σπίτι που ο καθένας κουβαλά σε όλη του τη ζωή συνειδητά ή ασυνείδητα. Το σπίτι που αποτελεί πηγή έμπνευσης για πολλούς και πηγή πόνου η ανάμνησή του για άλλους. Εξάλλου το σπίτι και η σημειολογία του έχουν εμπνεύσει κατά καιρούς συγγραφείς και εικαστικούς σε έργα που αναπόφευκτα κεντρίζουν διακειμενικούς συνειρμούς στον καθένα, ανάλογα με την αναγνωστική του ανταπόκριση. 
   Εγώ θα παραθέσω μερικούς δικούς μου, την αξιοποίηση των οποίων θα πρότεινα και για φιλαναγνωστικές δραστηριότητες στην τάξη. Γιατί το Καλοκαιρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι, της Αργυρώς Πιπίνη και της Ίριδας Σαμαρτζή είναι ένα βιβλίο που πρέπει να διαβαστεί στην τάξη, αφού είναι σίγουρο πως θα αγαπηθεί από εκπαιδευτικούς,  παιδιά, αλλά και από γονείς.
   
Καβάφης, Σπίτι με κήπον
Ήθελα να ’χω ένα σπίτι εξοχικό
μ’ έναν πολύ μεγάλο κήπο— όχι τόσο
για τα λουλούδια, για τα δένδρα, και τες πρασινάδες
(βέβαια να βρίσκονται κι αυτά· είν’ ευμορφότατα)
αλλά για να ’χω ζώα. A να ’χω ζώα!

Χωριάτικο σπίτι, Νικόλαος Γύζης
Γ. Σεφέρης Κίχλη

Α´
Τὸ σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα
Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.
Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ
μήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδα
ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της-
δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια
ξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο.
Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰ
ποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου,
κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτες
γυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα-
ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν,
ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουν
μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν
μ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσαν
ἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινε
ὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.
Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια,
θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τους
καμιὰ φορά, σὰ σταματήσω-
ἀκόμη
καμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲς
μ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαι
πὼς κάποιος ἑτοιμάζεται νὰ ῾ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουν
μ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματα
καὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες,
πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-
ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια,
ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα,
μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα,
πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπει
ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.
Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.

Γ. Ιακωβίδης "Κου-κου"
Από τη Χρύσα Κουράκη